Witam Państwa!
Dziennikarz już tak ma, że - nawet po przejściu na emeryturę - chciałby mieć jakiś kontakt ze swymi dawnymi czytelnikami, słuchaczami czy widzami. Zresztą - nie tylko z dawnymi; nie ukrywajmy, nowi są też mile widziani.
Niegdyś kontakt taki był bardzo trudny, jeśli w ogóle możliwy. Dziś mamy Internet - to niesłychane, fascynujące nowe medium. I kontakt stał się banalny. Dlatego właśnie z niego pozwalam sobie skorzystać. Ale nie po to tylko, by przekazać Państwu swoje opinie czy - od czasu do czasu - upuścić co nie co żółci, która burzy się we mnie, gdy widzę, słucham lub czytam dzieła niektórych młodych "kolegów", którzy uważają, że każdy może być dziennikarzem.
Otóż: nie każdy. Zgoła nie każdy. Zwłaszcza w telewizji, gdzie poza bezczelnością i tzw. plecami wypada mieć jeszcze - drobiazg! - pewne predyspozycje: inteligencję, wiedzę, kulturę osobistą, odpowiednie warunki głosowe i (powiedzmy to szczerze) wygląd.
Tu jedna uwaga: proszę wybaczyć, że pokazuję Państwu zdjęcie sprzed lat. Oczywiście, wyglądam dziś nieco inaczej. Ale zamieszczona fotografia pokazuje mnie taką, jaką byłam u szczytu kariery zawodowej. Tak mniej więcej - myślę nieskromnie - powinna wyglądać dziennikarka telewizyjna...
Mili Czytelnicy,
Wraz z moim dawnym kolegą telewizyjnym, Bogdanem Misiem, który zajmuje się stroną techniczną tej witryny, postanowiliśmy uruchomić tę witrynę dla ludzi, którzy myślą podobnie do nas - a także dla tych, którzy się z nami kompletnie nie zgadzają. Witryna jest kontynuacją mojego blogu "Punkt Widzenia", który - rzecz prosta - pozostaje na swoim miejscu w charakterze swoistego archiwum. Zachęcam do lektury, do oglądania zdjęć, do słuchania - w niedalekiej przyszłości - nagrań dźwiękowych i oglądania filmów.
Zachęcam także do rozmowy i krytycznego komentowania zamieszczanych tu publikacji.
Irena Dziedzic
